دیسک تحلیل رفته

دیسک تحلیل رفته و عمل جراحی آن

5/5 - (1 امتیاز)

دیسک تحلیل رفته و عمل جراحی آن موضوعی است که نیاز به مطالعه دقیق قبل از جراحی دارد. تعدادی از بیماران از طریق مراقبت های غیرجراحی تسکین درد نیافته اند. این دسته کیفیت زندگی و توانایی عملکردشان به دلیل تحلیل رفتن بدون علامت دیسک کاهش یافته است. اینها باید خود را آموزش داده و در مورد مزایا و خطرات هر نوع جراحی با پزشک خود صحبت کنند. در صورت امکان، گرفتن نظر دوم از یک جراح دارای اعتبار مشابه ممکن است برای به دست آوردن یک دیدگاه جامع تا حد ممکن در مورد آنچه که جراحی مستلزم آن است، مفید باشد، و برای تایید این که رویکردهای غیرجراحی تمام شده اند و جراحی را به عنوان مرحله مناسب بعدی باقی می گذارد.

در این مقاله از سری مقالات بلاگ مهرگان به این موضوع می پردازیم. همچنین برای دیدن ویدیوهای بیشتر در این زمینه به کانال ما در آپارات سر بزنید.

مزایای جراحی

علاوه بر بهبود احتمالی کیفیت زندگی، برخی دیگر از مزایای جراحی نیز وجود دارد:

  • هنگامی که دیسک به عنوان منبع درد شناسایی شد، جراحی مستقیماً آن منبع را با برداشتن دیسک تحلیل رفته درمان می کند. مداخلات غیرجراحی بر مدیریت درد و بهبود عملکرد کمر تمرکز دارند، اما روند پاتولوژیک انحطاط دیسک را معکوس نمی کنند.
  • تکنیک ها و دستگاه های جراحی به تکامل خود ادامه می دهند تا نتایج روش ها بهبود یابد. تکنیک های فیوژن کمتر تهاجمی، دیسک های مصنوعی، تکنیک های جدیدتر برداشت استخوان و جایگزین های پیوند استخوان، پیشرفت های واقعی هستند که گزینه های جراحی را برای بیماران گسترش می دهند.

دو نوع جراحی اصلی برای درمان درد و علائم ناشی از تحلیل رفتن دیسک کمر وجود دارد: عمل فیوژن ستون فقرات و تعویض دیسک مصنوعی.

عمل فیوژن ستون فقرات

فیوژن کمر برای تثبیت یا توقف حرکت بخش مهره ای که دیسک تحلیل رفته در آن قرار دارد طراحی شده است. این عمل شامل دسترسی به ناحیه عمل از طریق یک برش پشت و یا جلو (که هر دو به عضلات و رباط های متحرک نیاز دارند) و معمولاً قرار دادن سخت افزار (مانند پیچ های پدیکول) همراه با قفس بین تنی، فاصله دهنده یا پیوند استخوانی ساختاری) به طور موقت در حالی که فیوژن در حال بهبود است، بخش آسیب دیده را بی حرکت میکند.

از نظر بیولوژیکی، فیوژن کمری از مکانیسم ترمیم شکستگی بدن استفاده می کند تا به استخوان اجازه دهد تا در بخش دیسک تحلیل رفته رشد کند. اغلب، پیوند استخوان در جایی قرار می گیرد که دیسک آسیب دیده توسط جراح برداشته شده است تا فیوژن بین مهره ها تحریک شود. استخوان می تواند از تاج ایلیاک (لگن) بیمار یا از جسد از طریق بانک استخوان خارج شود، و گاهی اوقات ممکن است از یک ماده تحریک کننده مانند استخوان مصنوعی استفاده شود.

تعویض دیسک مصنوعی

جایگزینی دیسک مصنوعی (ADR) که گاهی اوقات جایگزینی دیسک کامل (TDR) نامیده می شود، یک روش جدیدتر و تا حدودی پیچیده تر از فیوژن است.

جراحی تعویض دیسک مصنوعی شامل مراحل زیر است:

  • دسترسی به بخش مهره آسیب دیده با ایجاد یک برش در دیواره تحتانی شکم.
  • کار کردن پشت کیسه محتویات شکم بدون ایجاد مزاحمت.
  • برداشتن دیسک تحلیل رفته.
  • بازیابی ارتفاع دیسک جمع شده.
  • حرکت مجدد بخش با آزاد کردن رباط های منقبض شده در اطراف دیسک.
  • و قرار دادن دیسک مصنوعی در موقعیت صحیح.

این نوع جراحی چندین سال است که در برخی کشورها در دسترس بوده است و در ایالات متحده در سال 2004 (دیسک Charite) و دیگری در سال 2006 (ProDisc) در دسترس قرار گرفت.

برای هر دو نوع جراحی، مهم است که منبع درد قبل از انجام یک برنامه جراحی مشخص شود. کمردرد می تواند از منابع مختلفی ناشی شود، و حتی با آزمایش های تشخیصی قدرتمند امروزی، همیشه نمی توان منبع درد ناتوان کننده فرد را مشخص کرد. کمردرد می تواند ناشی از آسیب شناسی استخوان ها، رباط ها، مفاصل فاست، اعصاب و دیسک ها باشد. علاوه بر شرح حال و معاینه فیزیکی، باید از تست های تشخیصی تنها به عنوان بخشی از کار استفاده شود. تجربه بالینی جراح، قضاوت و مهارت های بین فردی نیز بخش های مهمی از این فرآیند است.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

به بالای صفحه بردن