سندروم پیریفورمیس چیست و چگونه درمان میشود؟

سندروم پیریفورمیس نوعی بیماری ست که در آن، عضله پیریفورمیس، واقع در ناحیه باسن، دچار اسپاسم شده و درد ایجاد می کند. عضله پیریفورمیس، همچنین می تواند عصب سیاتیک را تحریک کرده و باعث ایجاد درد، بی حسی و گزگز در پشت ساق پا و پا گردد (شبیه درد سیاتیک).

عضله پیریفورمیس چیست؟

عضله پیریفورمیس عضله کوچکی ست که در نواحی عمیقتر باسن (پشت گلوتئوس ماکسیموس) قرار دارد. عضله پیریفورمیس از پایین ستون فقرات شروع می شود و به سطح فوقانی استخوان های فمور (استخوان ران) متصل می شود.  عملکرد این عضله کمک به چرخش مفصل ران و چرخاندن پا به سمت بیرون است

عضله پیریفورمیس به صورت مورب در بدن قرار دارد، در حالی که عصب سیاتیک، به طور عمودی در زیر آن قرار گرفته است (اگرچه در برخی افراد، این عصب ممکن است از درون عضله عبور کند).

عضله پیریفورمیس-

علل ایجاد سندرم پیریفورمیس

دلایل دقیق ایجاد سندرم پیریفورمیس ناشناخته است. احتمال می رود که این بیماری به خاطر موارد زیر ایجاد شود:

اسپاسم یا تحریک در عضله پیریفورمیس، یا تحریک ساختار های مجاور آن مانند مفصل ساکروایلیاک یا مفصل ران

سفت شدن عضله، در پاسخ به آسیب دیدگی یا اسپاسم

تورم عضله پیریفورمیس، به دلیل آسیب دیدگی یا اسپاسم

خونریزی در ناحیه عضله پیریفرمیس.

هرکدام از مشکلات فوق، یا به طور همزمان، می تواند بر روی عضله پیریفرمیس و عصب سیاتیک مجاور آن، تأثیر بگذارد (باعث ایجاد درد در باسن و درد، گزگز یا بی حسی در پشت ران، ساق پا یا پا گردد).

علل ایجاد سندرم پیریفورمیس-min

علائم سندروم پیریفورمیس

معمولاً کسانی که به سندروم پیریفورمیس مبتلا شده اند، حساسیتی حاد در باسن و دردی مانند سیاتیک را در پشت ران، ساق پا و پا توصیف می کنند. علائم معمولی سندرم پیریفورمیس، ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • وجود دردی مبهم در باسن
  • درد در پشت ران، ساق پا و پا (درد سیاتیک)
  • درد هنگام راه رفتن روی پله ها یا شیب
  • افزایش درد پس از نشستن طولانی مدت
  • کاهش دامنه حرکتی مفصل ران

علائم سندرم پیریفورمیس اغلب پس از نشستن طولانی مدت، راه رفتن یا دویدن بدتر می شود و ممکن است هنگام دراز کشیدن به پشت، بهتر شود.

علائم سندروم پیریفورمیس

تشخیص سندروم پیریفورمیس

تشخیص سندروم پیریفورمیس، بر اساس بررسی سابقه پزشکی بیمار، معاینه فیزیکی و احتمالاً آزمایشات تشخیصی ست.

سندرم پیریفورمیس اغلب تشخیصی ست که از طریق رد سایر شرایط احتمالی، که ممکن است باعث ایجاد علائم بیمار شوند، مانند فتق دیسک کمر یا اختلال عملکردی مفصل ساکروایلیاک، انجام می گیرد.

معاینه بدنی

معاینه بدنی، شامل معاینه مفصل ران و پاها ست تا مشخص گردد که آیا حرکت، باعث افزایش کمردرد یا درد اندام تحتانی می شود (درد سیاتیک) یا خیر.

به طور معمول، حرکت ران باعث ایجاد درد می شود. این معاینه همچنین سایر علل احتمالی درد سیاتیک، مانند آزمایش حساسیت موضعی و قدرت عضلانی، را شناسایی یا رد می کند.

سابقه پزشکی

سابقه پزشکی، شامل بازنگری عمیق در علائم بیمار است، از جمله موقعیت ها یا فعالیت هایی که باعث بهبود یا بدتر شدن علائم می شوند، مدت زمانی که علائم وجود دارد، اینکه علائم به تدریج شروع شده یا بعد از آسیب دیدگی بوجود آمده است و چه روش های درمانی برای بهبود آن تاکنون اتخاذ شده اند. همچنین سابقه خانوادگی بیماری هایی مانند آرتروز در بیمار بررسی می گردد.

تشخیص سندروم پیریفورمیس-min

آزمایشات تشخیصی

با اشعه ایکس و سایر مطالعات تصویربرداری ستون فقرات، نمی توان عصب سیاتیک را در عضله پیریفرمیس تحریک کرد. با این حال، آزمایشات تشخیصی (مانند اشعه ایکس، MRI و آزمایش هدایت عصبی)، ممکن است انجام شود تا موارد دیگری را که می توانند علائمی مشابه سندرم پیریفورمیس ایجاد کنند، از بین ببرند.

تزریق داروی بیهوشی با یا بدون استروئید، ممکن است به تأیید دخیل بودن عضله پیریفورمیس در ایجاد علائم کمک کند.

تمرینات کششی برای سندروم پیریفورمیس

برخی از تمرینات کششی مناسب پیریفرمیس، همسترینگ و اکستنسورهای مفصل ران، ممکن است به کاهش علائم دردناک در امتداد عصب سیاتیک کمک کرده و دامنه حرکت بیمار را بازگرداند.

کشش عضله پریفورمیس

روش های مختلفی برای کشش عضله پیریفرمیس وجود دارد. دو روش ساده آن عبارتند از:

به پشت دراز بکشید و هر دو پا را به صورت صاف و با زانو خمیده روی زمین قرار دهید. زانوی راست را تا بالای سینه بکشید، آن را با دست چپ بگیرید و به سمت شانه چپ بکشانید و کمی نگه دارید. این کار را برای هر دو طرف تکرار کنید.

به پشت دراز بکشید و هر دو پا را به صورت صاف و با زانو خمیده روی زمین قرار دهید. مچ پای راست را روی زانوی پای چپ بگذارید. ران چپ را به سمت سینه بکشید و نگه دارید. این کار را برای هر دو طرف تکرار نمایید.

هر کشش پیریفورمیس برای شروع باید 5 ثانیه نگه داشته شود و به تدریج تا 30 ثانیه افزایش یابد. همچنین این تمرینات باید روزانه سه بار تکرار شوند.

تمرینات کششی برای سندروم پیریفورمیس

کشش عضله همسترینگ

کشش همسترینگ (عضله بزرگ پشت هر ران)، برای تسکین هر نوع درد سیاتیکی مناسب است. چندین روش برای کشش همسترینگ وجود دارد:

دو صندلی رو به روی هم قرار دهید. روی یک صندلی بنشینید و پاشنه یک پا را روی صندلی دیگر قرار دهید. به جلو و از ناحیه باسن خم شوید، تا جایی که کشش ملایمی در پشت ران احساس نمایید. کشش را نگه دارید.

به پشت بخوابید و هر دو پا را به صورت صاف قرار دهید. یک پای خود را به سمت بالا بکشید و با کمک حوله ای که پشت پا پیچیده شده، آن را صاف کنید تا زمانی که کشش خفیفی در پشت ران احساس نمایید.

سعی کنید این کشش را 30 ثانیه نگه دارید و روزانه سه بار آن را تکرار کنید.

فیزیوتراپی سندرم پیریفورمیس

علاوه بر تمرینات کششی پایه، می توان برای شرایط فردی هر بیمار، یک برنامه فیزیوتراپی و ورزشی جامع ارائه داد.

دامنه تمرینات حرکتی

حرکت درمانگر، فیزیوتراپیست، متخصص کایروپرکتیک یا سایر پزشکان، می توانند یک برنامه مناسب از حرکات کششی و دامنه حرکتی، برای کمک به کشش عضله و کاهش اسپاسم تهیه کنند.

فیزیوتراپی سندرم پیریفورمیس

ماساژ عمیق

تصور می شود که ماساژ درمانی عمیق (رهش دستی) توسط یک متخصص واجد شرایط، با افزایش جریان خون در منطقه و کاهش اسپاسم عضلانی، سبب بهبود درد می گردد.

یخ و گرما درمانی برای سندروم پیریفورمیس

یک روش ساده برای کمک به تسکین ناراحتی در خانه، استفاده از کمپرس سرد یا پد گرم کننده روی پوست در ناحیه دردناک است.

یخ درمانی و ماساژ با یخ

با شروع درد، در وضعیت راحتی روی معده دراز بکشید و یک کیسه یخ را به مدت تقریبا 20 دقیقه روی محل درد قرار دهید. هر 2 تا 4 ساعت یکبار این کار را تکرار کنید.

شاید ترکیب یک ماساژ ملایم با یخ مفیدتر باشد. روی شکم دراز بکشید و از شخصی بخواهید که ناحیه دردناک را با یک تکه یخ بزرگ به آرامی ماساژ دهد. اگر یخ مستقیماً روی پوست قرار گرفت (به جای بسته سرد)، مدت زمان ماساژ را به 8 تا 10 دقیقه محدود نمایید تا از ایجاد سوختگی توسط یخ جلوگیری گردد.

اگر انجام فعالیت های خاص، معمولاً با افزایش درد همراه است، بهتر است بلافاصله بعد از فعالیت، روی ناحیه دردناک یخ بگذارید.

یخ و گرما درمانی برای سندروم پیریفورمیس

گرما درمانی

بعضی از افراد استفاده از گرما را، به جای سرما، مفید می دانند. در صورت استفاده از پد حرارتی، روی شکم دراز بکشید و پد گرم کننده را تا 20 دقیقه روی محل درد قرار دهید. حتما از خوابیدن روی پد گرمایشی خودداری کنید، زیرا ممکن است منجر به سوختگی پوست شود.

داروهای مناسب برای درد سیاتیک

از آنجا که این نوع درد، غالبا التهابی ست، داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی (NSAID) مانند ایبوپروفن یا ناپروکسن ممکن است به کاهش التهاب در ناحیه آسیب دیده کمک کنند.

استروئیدهای پیریفورمیس

تزریقريال برای درد شدید سیاتیک ناشی از سندرم پیریفورمیس، ممکن است بخشی از درمان باشد.

داروهای مناسب برای درد سیاتیک

تزریق پیریفورمیس

یک داروی بی حسی موضعی و کورتیکواستروئید ممکن است مستقیماً به عضله پیریفورمیس تزریق شود تا به کاهش اسپاسم و درد کمک نماید. هدف از تزریق، معمولاً کاهش درد حاد برای امکان پیشرفت در فیزیوتراپی ست.

تزریق بوتاکس

برای اسپاسم مداوم پیریفرمیس که در برابر درمان با تزریق بی حسی/ کورتیکواستروئید مقاوم است، تزریق بوتاکس که یک عامل ضعیف کننده عضله است، ممکن است مفید باشد. هدف از تزریق، کمک به شل شدن عضله و کاهش فشار بر عصب سیاتیک می باشد.

هدف از هر دو تزریق، کمک به پیشرفت بیمار با انجام حرکات کششی و فیزیوتراپی ست، به طوری که وقتی اثر تزریق بر روی عضله کشیده از بین برود، عضله همچنان در حالت کشیده و استراحت قرار داشته باشد.

کلینیک مهرگان | درمان کمردرد، زانو درد، اوزون تراپی

سیستم پرسش و پاسخ

ثبت سوال جدید

پاسخ های ارایه شده اعم از تشخیصی و درمانی توصیه های کلی بوده شما را از مراجعه به پزشک معالجتان بی نیاز نمی کند و طبق قوانین امکان تجویز دارو وجود ندارد.  

پیگیری سوال قبل

برای پیگیری پاسخ سوال خودتون و نمایش آن کد رهگیری خود را در این قسمت وارد کنید.
تصاویر پیوست امکان انتخاب تا ۵ تصویر وجود دارد. جهت انتخاب چندگانه کلید Ctrl را نگه دارید. (فرمت های مجاز شامل png, gif و jpg می باشد و حداکثر حجم هر تصویر ۸ مگابایت است.)
© همیارسیستم

مقالات مرتبط

در این مقاله مطالعه می‌کنید:

پرسش از دکتر